
Gjatë rrugës për në Poloni, pas shumë orësh udhëtim ne bëjmë
ndalesën e radhës në një pikë karburanti , afër Dubrovnikut . Ishte mëngjes dhe
secili prej nesh hap çantat për të
nxjerrë ndonjë bluze me mëngë të gjata dhe furçen e dhëmbëve dhe
nxitonim për në tualet dhe prisnim rradhë të gjatë , si
ç ishte rradha e qumështit në kohën
e xhaxhit Enver. Të gjithë ishim
tmerrsisht të lodhur nga gjithë ai udhëtim , kur ne kishim bërë vetëm gjysmën e
rrugës na kishte mbetur edhe afërsisht edhe 20 orë rrugë , por ne dinim se si
ti kalonim ato orë . Në pritje për të shkuar në tualet , jo shumë larg prej
nesh shohim një tip me disa çanta dhe me një tabelë prej kartoni të cilën e
mbante lart që shkruheshe “ I want to go home “ . Ai po shikonte që ne ishim
të rrinj e palosi tabelën dhe e hodhi tutje , me siguri u ndjeh I turpëruar dhe po fillonte të afrohej më
shumë grupit tonë , hyri Brenda në dyqanin që ishte tek karburanti por nuk bleu
gjë , të gjithë po bëheshim kurrioz për të ditur se ç’farë kërkonte ?

Dy drejtuesit tanë nisën të bisedonin me të , dhe unë që po e shikoja nga
larg ai filloi të hidhej përpjetë njësoj sikur të kishte kapur ndonjë skendinë
, por në fakt në një farë mënyre ashtu ishte sepse një nga drejtuesit me thotë
që ai do vi me ne, dhe unë bashkë me të tjerët pa e kundërshtuar filluam të
prezantoheshim , ai quhej Adam është 19 vjeç nga Polonia . Në momentin që ai u
ulë në sendilje ai filloi të bente kryqin dhe ishte e qartë që ishte I besimit
të krishterë . Ai kishte një veshje tepër të thjeshtë , në dorë mbante një
bidon coca-cola me ngjyrë të verdhë që me siguri duhet të ketë qënë essencë me
uje . Ai dukje paksa I trembur por edhe I buzëqeshur në të njëjtën kohë . Nga
kurioziteti që kishim filluam ta pyesnim se si përfundoi në Kroaci në një pikë
karburanti, ai nisi të tregonte historinë e tij .
“Para 2 muajsh , unë sëbashku me shokët e
mi u nisëm për në Francë sepse kishim fituar një biletë për të parë festivalin
, pa e menduar gjatë mora me vete rreth 300 euro , mendoja se ishin të
mjaftueshme por për mua ka qënë një eksperiencë shumë e keqe si për mua dhe për
shokët e mi . Në përfundim të festivalit rojet e festivalit na grabitën , na
morën ato pak para që kishim me vete . në atë moment nuk denim ç’të bënim sepse
as frëngjisht nuk dinim , tentuam të komunikonim në anglisht por ato që pyetëm
u përgjigjën “Je ne parle pas Anglais” . Ne po mendonim se sit ë largoheshim
nga Franca kur s’kishim asnjë kacidhe me vete . Ne filluam të kërkonim punë ,
ç’farë dolloj pune , dhe ne fakt gjetëm punë si pjatalarës në një restorant ,
atje punuam rreth 3 javë dhe mblodhëm ca para dhe me pas na lindi idea për të
vizituar Spanjën , por parat se të nisesha telefonova prindërit duke I thënë se
gjeta një punë të mirë që I përshtatet degës që unë studioja , por fatkeqësitë
nuk kishin fund . Duke ecur nëpër rrugët e Madridit disa policë na ndalin dhe
filluan të na bërtisnin pa e kuptuar pse , dhe ne duke I thënë që jemi turistë
nga Polonia , kur në mënyrë të papritur filluan të ushtronin dhunë ndaj nesh
dhe na kërkuan që të largoheshim prej këtej , ne u friksuam shumë dhe u larguam
. Une e quaj veten time me fatsepse gjeta punë përsëri si pjatalarës ndëersa
shokët e mi u përshëndetën me mua dhe u larguan nga Spanja ne drejtim për ne
shtëpi , që nga ajo ditë unë humba kontakte me ç’do person që njihja . U bë
gati një muaj e gjysëm që jam larguar nga shtëpia bëra bagazhet gati dhe morra
rrugëtimin për në Poloni , por parat që kasha mbledhur nuk ishin të mjaftueshme
dhe përfundova ne Kroaci me shpresën që dikush do të vijë të më marri . “
Adami na ndihmoi shumë me përkthim gjatë ndalesave që bënim dhe ishte
gjithom I habitur nga shakatë që bënim , për të dukej interesante se si
silleshim dhe argëtoheshim në autobus . Gjatë rrugës Adami po më shpjegonte se
si është jeta në Poloni dhe po më tregonte për disa vende të bukra që ai njihte
në Krakow , filluam të bënim plane se ç’farë do të bënim sonte , ishte pak si
vonë por unë doja të dilja . Mbëritëm në hotelin ku ne dotë akomodoheshim ,
ishim duke pritur jashtë për të marrë çelësin e dhomës , ndërsa Adami merr në
telefon dikë dhe sapo e mbyll telefonin fillon të sillet çuditshëm ç’do gjë që
bënte e kryente me nxitim . Të gjithë po e shihnin me habi dhe unë po e pyesja
, ç’farë po bën ? Unë thjeshtë po nxitoj me përgjigjet ai . Po I thoja që të më
presi sapo të bëj një dush , do zbres poshtë që të shohim qytetin , ok më thotë
, por mbas 1 ore zbres poshtë dhe nuk e gjej më ,gjithësesi kudo që të
ndodhet uroj që të jetë mirë nuk I uroj
fat sepse ai është një lucky boy .